ျမစ္တစ္စင္းရဲ႕ လွ်ိဳ၀ွက္ျခင္း

Published by . . လင္းေခတ္ဒီႏို . . under on 8:22 AM
လတစ္ျခမ္းနဲ႔ ညကမ္းပါးမွာ
သူမရဲ႕ စကားထွာေတြက
ျမစ္တစ္စင္းလို နက္ရွိဳင္းတယ္ ။

နက္ရွိဳင္းမႈကို လိုက္ေလေလ
က်ယ္ျပန္႔မႈက မွန္းဆရ ခက္ေလေလပဲ ။

အတက္အက် ျမန္တဲ့ စီးဆင္းမႈဟာ
ငါ့ ကမ္းပါးကို တတိတိ တိုက္စားလာတယ္ ။

တိုက္စားျခင္းေတြရဲ႕ အေမွာင္ရိပ္ေအာက္မွာ
ျပိဳလဲျခင္းေတြ . . . . . . . .

တစ္ . စ . . . . . . .
တစ္ . . စ . . . .
တစ္ . . . စ .


ဒီလိုနဲ႔ပဲ
ငါ့ႏွလုံးသားရဲ႕ ဘယ္အရပ္ေဒသေတြအထိ
မင္း . . . . . . .
ေနာက္ဆံုး ေရာက္ခဲ့ျပီလဲ . . . ။

လင္းေခတ္ဒီႏို ( 1.6.13 ၊ 10 း 48 PM )
Comments (17 Responses so far)

ညေန

Published by . . လင္းေခတ္ဒီႏို . . under on 10:15 AM
ညေနတစ္ခုရဲ တံစကျမိတ္မွာ
မ်က္ရည္ေတြ တြဲခိုေနတုန္းပဲ ။

မိုးထဲ ေရထဲ ကပိုကရို ညႊတ္ကိုင္းလာတဲ့ ထီးကေလး
မ်က္ႏွာျပင္ကို ရိုက္ခတ္ေနတဲ့ မိုးစက္ေလးေတြရဲ႕ ေတးသြား
ေလေျပအေ၀ွ႔မွာ လႊင့္ေမ်ာသြားတဲ့ ဆံႏြယ္
ကၽြန္ေတာ့္ကို လႈပ္မရေအာင္ ရစ္ပတ္ဖူးတဲ့ႏြယ္
ကၽြန္ေတာ့္ကို ေ၀၀ါးျခင္းေတြထဲ လမ္းေပ်ာက္ေစခဲ့တဲ့ ေတးသြား
ကၽြန္ေတာ့္ကို ေနရိပ္ေတြ ခဏခဏ နမ္းမွာစိုးလို႔ ညႊတ္ကိုင္းလာခ့ဲဖူးတဲ့ ထီးကေလး ။

ေနာက္ဆံုးေတာ့ သူ႔ႏြယ္ သူျဖတ္ ၊ သူ႔ေတးသြား သူ တိကနဲ႔ ရပ္ျပီး
ကၽြန္ေတာ့္ကို ေနမင္းရဲ႕ ေက်ာရိုးတည့္တည့္မွာ ထားခဲ့တယ္ ။

ညေနခင္းဟာ ခမ္းနားမႈေတြေပ်ာက္ဆံုးေနေသာ
မာယာမရွိတဲ့ မ်က္ရည္ပန္း
၀င္သက္ ထြက္သက္ဟာ ေခ်ာက္ကမ္းပါးထိပ္မွာ
ေတ့ေတ့ေလး တင္ေနတဲ့ သစ္ရြက္တစ္ရြက္လို
ေလတစ္ခ်က္အပင့္မွာ သူ႔ မနက္ျဖန္ဟာ စုန္းစုန္းျမဳပ္သြားႏိုင္တယ္ ။

သူမကို မလြမ္းပါဘူးလို႔ ေျပာရင္
ကၽြန္ေတာ့္ ကဗ်ာေတြ
ကၽြန္ေတာ့္ကို သူစိမ္းဆန္ကုန္လိမ့္မယ္ ။

ဘာမွ မက်န္ေတာ့တဲ့ ကံႀကမၼာ အတုႀကီးနဲ႔
အသက္၀၀ရွဳဖို႔ ျပတင္းေပါက္အေသကို
ဂ်က္ျဖဳတ္ခ်လိုက္တယ္ ။

Platonic Love ဆိုတာ ဓာတ္ရွင္မင္းသမီး တစ္ေယာက္ကို
ေမာ္ဒယ္ ေခတ္မွာ Catwalk ေလွ်ာက္ခိုင္းသလိုပဲ
လူရာ မ၀င္ေတာ့ဘူး ။

ညေနဟာ နပိုလီယံ မုန္းတဲ့ အရွံဳး
ေငးႀကည့္မိတဲ့ ေန၀င္ခ်ိန္ဟာ
အလြမ္းေတြ တံစက္ျမိတ္ကေန ငိုေနတဲ့ အခ်ိန္ေပါ့ ။

ငွက္ဆိုတာ နားခိုျပီးရင္ အခ်ိန္တန္ေတာ့ သူ႔အိမ္ သူျပန္တာပဲေလ ။

သူမဟာ ကၽြန္ေတာ့္ရဲ႕ စိတ္ေကာက္တတ္တဲ့ ႏွင္းဆီ
သူမဟာ ကၽြန္ေတာ့္ကို အိပ္မက္ထဲက ေပးမထြက္တဲ့ ဒီဇင္ဘာကဗ်ာ
သူမဟာ ကၽြန္ေတာ့္ကို ရုပ္ေသးရုပ္တစ္ရုပ္လို အသံုးေတာ္ခံခိုင္းခဲ့တဲ့ ကေ၀ပ်ိဳ
သူမဟာ ကၽြန္ေတာ့္ကို ထားရစ္ခဲ့တဲ့ ေနာက္ဆံုး ရထားတစ္စင္း

ကၽြန္ေတာ္ဟာ သူမ ႏႈတ္ဖ်ားဓားသြားေပၚမွာ အသက္စင္းေပးထားတဲ့
. . . . . . . . .
. . ညေန . . ။

လင္းေခတ္ဒီႏို ( 31.8.12 / 9:30 AM )
.
Comments (23 Responses so far)

သူမဆီသို႔ လြင့္စင္သြားေသာ ေႏြ

Published by . . လင္းေခတ္ဒီႏို . . under on 9:36 AM
ေလစိမ္းေတြတိုက္တိုင္း
အမွတ္တရေတြကိုအိပ္မက္နဲ႔ လြမ္း
ဆံုဖူးတဲ့မ်က္၀န္းေတြကိုပဲ
တမ္းတမ္းတတစြဲလမ္းမိတယ္ ။

ေတာင္တန္းေတြေတာင္အသက္မရွိပဲ
တန္ျပန္ပဲ့တင္သံ ရွိေသးတာပဲ
ႏွလံုးသားရွိတဲ့သူတစ္ေယာက္ဆီက
တန္ျပန္ပဲ့တင္သံ ငါ တမ္းတမိပါရဲ႕ ။

ေႏြပ်ိဳရဲ႕ည
ေကာင္းကင္၀င္းရိုးစြန္းတန္းကို ႀကည့္ရင္း
စိတ္ကူးနဲ႔ေပ်ာ္အိပ္မက္နဲ႔ လြမ္း
နင့္ပံုရိပ္ေတြတမ္းတရင္း
လေရာင္ခ်ည္တိုင္ေအာက္က
ေျပးမထြက္ႏိုင္တဲ့ႀကယ္ေလးလို
နင္ငါ့ကို ဖမ္းစားခဲ့ေပါ့
ေကာင္္မေလးရယ္။

အေနေ၀းေရေျမေတြ ျခားေနေပမဲ့
မဖြင့္ဟမိတဲ့စကားလံုးေတြနဲ႔အတူ
နင့္ရဲ႕ အတိတ္မွာ
ငါမက်န္ခဲ့ပါရေစနဲ႔
နင့္မ်က္ႏွာ ၀င္းပပေလး
ငါ ေငးႀကည့္ ေန ခြင့္ ေလး ရ ပါ ရ ေစ ။

လင္းေခတ္ဒီႏို ( 6.6.12 )
Comments (27 Responses so far)

ေစ . . . . . .

Published by . . လင္းေခတ္ဒီႏို . . under on 11:22 AM
ရိုးတံက်ဲက်ဲခပ္ဖြာဖြာလြင့္ေမွ်ာေနတဲ့ ေကာင္းကင္ဟာ
အက္ေႀကာင္းရာေတြထပ္ေနတဲ့ ပန္းတစ္ပြင့္လိုပါပဲ
ကၽြန္ေတာ္ဟာပန္းအေႀကေတြ ႀကားထဲမွာ
လက္ျပႏႈတ္ဆက္သြားခဲ့တဲ့ အခ်စ္ကို ျပံဳးျပခဲ့ဖူးတယ္ ။

ညဥ့္ဦးယံရဲ႕ႀကယ္ေရာင္ပ်ပ် ေအာက္မွာ
ေလေျပဟာကၽြန္ေတာ္ကို
ေႀကကြဲျခင္းလြင္ျပင္ကေနထြက္ခြါဖို႔ ႏွစ္သိမ့္ေပးခဲ့တယ္
ေက်းဇူးတင္ပါတယ္ေလေျပ . . . . .
ကၽြန္ေတာ္နဲ႔ႀကယ္စင္ေတြဟာ
ခ်စ္သူရဲ႕အေစအပါးအျဖစ္သာ ေနခ်င္ခဲ့သူေတြပါ ။

ဒီလိုနဲ႔ပဲ . . .
စြယ္ေတာ္ရြက္တစ္ရြက္မွာ
သူ႔အတြက္ေရးခဲ့ဖူးတဲ့
ကဗ်ာ တစ္၀က္ဟာလည္း
ေအးစက္စက္စကားလံုးေတြ သီထားတဲ့
ဒိုင္ယာရီတစ္အုပ္ျဖစ္သြားခဲ့ေပါ့ ။

အိပ္မက္ဆိုတာ
ေနမညိဳတတ္တဲ့ေကာင္းကင္မွ မဟုတ္တာပဲေလ . .

ျပိဳက်လာတဲ့ မိုးခါးစက္ေတြေအာက္မွာ
ဥေပကၡာေတြ ခပ္စိတ္စိတ္ ပ်ိဳးလွည့္ခဲ့ပါ
ခ်စ္သူ. . . ။

အလြမ္းညေနနဲ႔ေနညိဳခ်ိန္ဆိုတာ
ကိုယ္နဲ႔အသားက်ျပီးသား
ခပ္ႏြမ္းႏြမ္းကံႀကမၼာေလးပဲ. . .
. . .. . .
ကိုယ္ေက်နပ္သင့္တာေပါ့ ။

လမ္းဆံုးတစ္ေနရာေရာက္ေနတာေတာင္မွ
ေနာက္ျပန္မလွည့္ခ်င္ခဲ့ဘူး
ကိုယ္ရဲ႕စိတ္ေစတသိုက္ဟာ
ကိုယ့္ကိုယ္ကိုေတာင္မေစႏိုင္ခဲ့့ဘူး . . . .

ခ်စ္သူ . . .
ကိုယ္ဟာမင္းရဲ႕ ေစလိုရာေစ ျဖစ္ခဲ့သူေပါ့ ။

မင္းရဲ႕ႏႈတ္ထြက္စကားတစ္ခ်က္ဟာ
ဓားသြားတစ္လက္ဆိုရင္
အဲဒီဓားအဖ်ားထက္မွာ
ကိုယ့္ႏွလံုးသားကိုတင္ထားေပးလိုက္မယ္
ကိုယ့္အိပ္မက္ကိုေတာင္
မင္းေစလိုရာေစႏိုင္တယ္ကြယ္ ။

လင္းေခတ္ဒီႏို ( 14.5.12 , 1း40 AM )

Comments (16 Responses so far)

ဆိုဖီယာ . . သို႔မဟုတ္ . . သူမ . .

Published by . . လင္းေခတ္ဒီႏို . . under on 8:49 AM
သူမ . . .
တစိတ္စိတ္ တစိတ္စိတ္နဲ႔
က်ဳပ္အသည္းကို
ဗန္ဂိုးရဲ႕ ပန္းရိုင္းေတြႀကား ထားခဲ့တယ္
မိန္းမ တစ္ေယာက္ရဲ႕ မ်က္၀န္းဟာ
ေနစႀကၤာ၀ရာထဲက
ေနတစ္စင္းလို
လတစ္စင္းလို . . .
ႀကယ္တစ္စင္းလို . . .
ပါေဖာလ္မန္႔ အမ်ိဳးမ်ိဳးနဲ႔
လႈပ္ရွားေနတဲ့ နဂါးေငြ႕တန္းေတြလို
ပ်ားပိတုန္းတစ္ေကာင္ကို ျမဳဆြယ္ေနတဲ့
ေနေရာင္ဆမ္းကာ ယိမ္းႏြဲ႕ေနတဲ့ အရိုင္းပန္းေတြလို
က်ဳပ္ကို အဆံုးအစမဲ့ တပ္မက္မႈႏြံထဲဲ ဆြဲႏွစ္ခ်သြားတယ္ ။

က်ဳပ္ . .
ေျပာစရာ စကာလံုး မရွိခဲ့ဘူး
စြဲလမ္းမႈကို ျဖတ္ေတာက္ဖို႔
ႏွလံုးသား နဲ႔  စိတ္ဆႏၵ တစ္စံုကို
သျဂိဳလ္တိုင္းလည္း
အႀကိမ္ႀကိမ္ ျပန္ရွင္သန္ေနတယ္ ။

ေက်ာခိုင္း လွည့္ထြက္သြားတဲ့ သ႑ာန္တစ္ခုဟာ
ပက္ဘလို နဗားဒါးရဲ႕ The lady shade ပန္းခ်ီကားလို
ေ၀းသြားလိုက္ . . . နီးသြားလိုက္ . . .
မႈန္သြားလိုက္ . . . ၀ါးသြားလိုက္နဲ႔ . . .
ေနခင္းေႀကာင္ေတာင္ တေစၦေျခာက္ခံလိုက္ရတယ္ ။

သူမဟာ မိုးေကာင္းကင္နဲ႔ မတူတဲ့
က်ဳပ္ရဲ႕ မိုးေကာင္ကင္ပါ ။

ကိုယ့္ဆႏၵ ကိုယ္ျမိဳခ်လိုက္တယ္
. . . . . .
ဆိုဖီယာ . .
. . . . . .
နံရံေလးတစ္ခ်ပ္ ကာရုံေလာက္နဲ႔
က်ဳပ္ကို ခ်န္ခဲ့ဖို႔ လံုေလာက္တယ္ မဟုတ္လား ။


ဗီလိန္တစ္ေယာက္ရဲ႕ ဇာတ္၀င္ခန္းဟာ
တစ္ခန္းရပ္ျပဇာတ္ သာသာပါပဲ ။

ခြင့္လြတ္ပါ ဆိုဖီယာ . . .
မင္း က်ဳပ္ဆီက ထြက္သြားတဲ့အခါ
ဗန္ဂိုးရဲ႕ ႏွင္းဆီတေယာကို
အလြမ္းတစ္ပုဒ္စာေလာက္ ျဖစ္ျဖစ္
က်ဳပ္ကို တီးခတ္ခြင့္ျပဳပါ ။

လင္းေခတ္ဒီႏို ( 23.4.12 ၊ 8:50 AM )
Comments (32 Responses so far)