အမွတ္တရေတြကို ျပန္ရွာေဖြႀကည့္ႀကသူမ်ား . . .

ရွည္ေမ်ာေမ်ာသ႑ာန္နဲ႔ ျဖတ္ကာ သြယ္တန္းေနတဲ့ ေတာင္ညိဳ ေတာင္တန္း . . . စိမ္းျမျမအရိပ္ေတြနဲ႔ ေအးခ်မ္းသာယာ လွတဲ့ ေတာင္၀ိုင္း ေတာအုပ္ေလး . . . အထၱရံျမစ္ ၊ ဂ်ိဳင္းျမစ္ ၊ သံလြင္ျမစ္တို႔ရဲ႕ အလွတရာေတြ ေပါင္းဆံုရာ ေနရာ . .

ျမန္မာသကၠရာဇ္ ၁၃၄၆ ခုႏွစ္ ျပာသိုလဆန္း ၁၀ ရက္ေန႔ ၊ ေရာင္နီဦးတို႔ ပ်ိဳးခင္ရာ နံနက္ခင္း ၉း၃၀ အခ်ိန္ . ေမာရျမိဳင္လို႔ ေခၚတြင္ခဲ့တဲ့ ေမာ္လျမိဳင္ျမိဳေလးမွာ ကိုလိုနီလက္ထက္ ကတည္းက တည္ေဆာက္ခဲ့တဲ့ အေမရိကန္ေဆးရုံမွာ ကၽြန္ေတာ့္ကို ေက်းဇူးရွင္ မိဘ ႏွစ္ပါးက ေလာကႀကီးထဲကို ေမြးဖြားသန္႔စင္ ေပးခဲ့တယ္ ။

ကၽြန္ေတာ္က ငယ္ငယ္ကတည္းက ဆိုးတဲ့ ကေလးပါ ။ အေဆာ့လည္းသန္တယ္ ။ ဘယ္ေလာက္ထိ ဆိုးလဲ ဆို က်ေနာ့္မွာ ေျခ ၊ လက္ ၊ ေခါင္း . . သံုးေနရာလံုး ဒဏ္ရာ မျဖစ္ဘူးတဲ့ ေနရာ မရွိဘူးေလ ။ မွတ္မွတ္ရရ ဆိုေပမဲ့ ေန႔စြဲ အတိအက်ေတာ့ မမွတ္မိဘူး ။ ကၽြန္ေတာ္ ေလးႏွစ္သား အရြယ္ေပါ့ ။ ေက်ာင္းႀကီးမတက္ခင္ အဂၤလိပ္စာ ႀကိဳသင္ထားမယ္ဆိုျပီး ေမေမက အဂၤလိပ္ကျပား ဘိုမ ဆရာမဆီမွာ စာသင္ဖို႔ အပ္ခဲ့တယ္ ။ အဲဒီ ဆရာမဆီမွာ အရမ္းလွ အရမ္းခ်စ္ဖို႔ ေကာင္းတဲ့ အဲေဇးရွင္း ေခြးႏွစ္ေကာင္ရွိတယ္ဗ် ။ ဘလက္ကီ နဲ႔ ၀ႈိက္တီ ဆိုျပီး အထီး အမ ႏွစ္ေကာင္ေပါ့ ။ ဘလက္ကီက အထီးပီပီ နည္းနည္းဆိုးတယ္ ။ ၀ႈိက္တီကေတာ့ အရမ္းလိမၼာတဲ့ ေခြးမေလးပါ ။ အရင္တုန္းကဆို ဆရာမက ကၽြန္ေတာ္ စာလာသင္ရင္ သူ႔ေခြးေတြကို ေလွာင္အိမ္ထဲ ထည့္ျပီး ေသာ့ခတ္ထားေလ့ ရွိတယ္ ။

တစ္ေန႔ ကၽြန္ေတာ္ စာလာသင္တဲ့အခ်ိန္ ဆရာမလည္း ဧည္သည္လာတာနဲ႔ ႀကံဳေနလို႔ ေခြးေတြကို ေလွာင္အိမ္ထဲ မထည့္မိဘူး ။ ကၽြန္ေတာ္ စာသင္တဲ့ ခံုေလးက ကေလးထိုင္တဲ့ ခံုဆိုေပမဲ့ အနည္းငယ္ျမင့္ေနလို႔ ကၽြန္ေတာ့္ ေျခေထာက္က ႀကမ္းျပင္နဲ႔ မထိပဲ လြတ္ေနတယ္ဆိုပါေတာ့ ။ ဒီေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ စာသင္ေနတုန္းမွာပဲ ဘလက္ကီက ကၽြန္ေတာ့္ ခံုေအာက္ေဘးနားေလးမွာ လာထိုင္ေနတယ္ ။ ကၽြန္ေတာ္ကလည္း ကေလးပီပီ စာသင္ရင္း အဂၤလိပ္ကဗ်ာေတြ ဖတ္ရင္းနဲ႔ ေျခေထာက္ေလးကို အေရွ႕ အေနာက္ လႊဲျပီး ေဆာ့ေနမိတယ္ ။ စားပြဲ ေဘးမွာ ေခြးရွိေနမွန္း သိေပမဲ့ ဘာမွ မလုပ္ေလာက္ဘူးလို႔ ထင္ေနတာ ။ ဒါကို ဘလက္ကီက ေဘးနားက ႀကည့္ရင္း မ်က္စိ ေနာက္လာတာလား စိတ္တိုလာတာလားေတာ့ မသိဘူး . . ၀ုတ္ ကနဲ႔ ကၽြန္ေတာ့္ ညဘက္ ေျခေထာက္ကို ဆြဲကိုက္ျပီး ခဲ ထားပါေလေရာ ။ ဆရာမ ေအာ္လည္း မလႊတ္ဘူး ဆက္ခဲထားျပီး သူ႔ ေခါင္းကို ဆြဲဆြဲ ခါတာ ။ ေနာက္ဆံုး ဆရာမက ေဘးနားက ႀကိမ္လံုးနဲ႔ ဘလက္ကီကို ရိုက္ေတာ့မွပဲ လႊတ္ေပးေတာ့တယ္ ။

ဆရာမလည္း ခ်က္ခ်င္း ကၽြန္ေတာ့္ကို ခ်ီျပီး တဖက္လမ္းက ေဆးခန္းကို ေျပးရေတာ့တာပဲ ။ ဒီလိုနဲ႔ပဲ ကၽြန္ေတာ္ ေဆးခန္းမွာ ၇ ခ်က္ ခ်ဳပ္လိုက္ရတယ္ ။ တကယ္ပါပဲဗ်ာ ေလးႏွစ္သား ကၽြန္ေတာ္နဲ႔ အရြယ္ေ၇ာက္ျပီးသား အယ္ေဇးရွင္းေခြး ယွဥ္လိုက္ရင္ ေလးႏွစ္သား ကၽြန္ေတာ္က အရြယ္္အစား တ၀က္နီးပါးေလာက္ ငယ္မယ္ ထင္ပါတယ္ ။ ဘလက္ကီရဲ႕ တစ္ကိုက္ဟာ ကၽြန္ေတာ္ ညဘက္ေျခသလံုး တစ္ခုလံုးေရာ ေျခဖ်ားကိုပါ ကိုက္ ခဲထားႏိုင္ေလာက္ေအာင္ ႀကီးပါတယ္ ။ အခုထိ ညဘက္ ေျခသလံုးမွာ အမာရြတ္အႀကီးႀကီး ရွိေနပါေသးတယ္ဗ် ။ ဒါနဲ႔ပဲ ကၽြန္ေတာ္ဟာ ငယ္ငယ္ ကတည္းက ေခြးနဲ႔အျပိဳင္မိုက္ခဲ့ဖူးတယ္ ဆိုပါေတာ့ဗ်ာ ။

ေနာက္တစ္ခုက ကၽြန္ေတာ္ ရက္စြဲေတြေတာ့ ေသခ်ာမမွတ္မိေတာ့ဘူးဗ် . . . ကၽြန္ေတာ္ ၃ တန္း အရြယ္မွာ ဆိုပါေတာ့ ။ တနဂၤေႏြေန႔ တစ္ရက္ေပါ့ ။ ေဖေဖနဲ႔ ေမေမက အလုပ္ကိစၥေလးရွိလို႔ ကၽြန္ေတာ္ နဲ႔ ကၽြန္ေတာ္ ညီကို ေမ့ေမ့ရဲ႕ ေမာင္ ၊ ကၽြန္ေတာ့္ အန္းကူ အိမ္မွာ ထားခဲ့တယ္ ။ အန္းကူရဲ႕ အိမ္က ျခံ၀င္းႀကီးနဲ႔မို႔ ေတာ္ေတာ္က်ယ္တယ္ ။ ေရႊျမိဳင္ျမိဳ႕က ျခံနဲ႔ ၀င္းနဲ႔ အိမ္ပီပီ တစ္ထပ္တိုက္ ဆိုေပမဲ့ အနည္းငယ္ ျမင့္ျမင့္ေလး ေဆာက္ထားပါတယ္ ။ ေနာက္ျပီး အိမ္တံစက္ျမိတ္ ပတ္ပတ္လည္မွာ ၁ ေပေလာက္က်ယ္ျပီး ၁ ေပေလာက္နက္တဲ့ ေျမာင္းကို အုတ္ေဘာင္ေလးခတ္ျပီး လုပ္ထားပါတယ္ ။

ဒီေတာ့ ကၽြန္ေတာ္က အိမ္ထဲ ျပတင္းေပါက္ကေန ေခြးေျခခံုေလး ခုျပီး ေျမာင္းထဲကို ငါမွ်ားတမ္းေဆာ့ပါတယ္ ။ ေျမာင္းေဘာင္နဲ႔ ျပတင္းေပါက္ အျမင့္က ၅ေပ သာသာေလာက္ေတာ့ျမင့္မယ္ ထင္ပါတယ္ ။ မိုးတြင္းမို႔လို႔ မိုးပက္ေတာ့ ျပတင္းေပါက္ ေအာက္ေျခနားမွာ မိုးေရေတြနဲ႔ ေခ်ာေနတယ္ဆိုပါေတာ့ဗ် . . ။ အဲလိုေခ်ာေနတာကို ကၽြန္ေတာ္က ဂရုမစိုက္ပဲ ျပတင္းေပါက္ကို ေက်ာ္ျပီး ငါးမွ်ားဖို႔ပဲ အာရုံစိုက္ေနတာ ။ ျပတင္းေပါက္ အျမင့္ကို ကၽြန္ေတာ့္ အရပ္က မမွီေတာ့ ေခြးေျခ ခံုေလးခု ၊ ျပတင္းေပါက္ကေန ငါးမွ်ားတံေလး ထုတ္ျပီ အေရွ႕ကို ကုန္းႀကည့္ရင္း ငါးမွ်ားပါေတာ့တယ္ ။ ဒီလိုနဲ႔ အျပင္ဘက္ကို ကုန္းႀကည့္ရင္း ႀကည့္ရင္းနဲ႔ ၀ုန္း ကနဲ႔ဆို အရွိန္လြန္ျပီး ျပတင္းေပါက္ကေန ေဇာက္ထုိး က်သြားေတာ့တာပဲ ။ က်သြားျပီးျပီးျခင္း ဂြပ္ခနဲ ဆို အသံတခုႀကားလိုက္ေပမဲ့ ၊ ဘာမွ မျဖစ္တာနဲ႔ ခ်က္ခ်င္းျပန္ထျပီး လႈပ္လႈပ္ လႈပ္လႈပ္နဲ႔ ျခံထဲေန အိမ္ေရွ႕ကို ပတ္ျပီး ျပန္ထြက္လာတယ္ ။ အိမ္ေရွ႕ တံခါးေပါက္ ေရာက္ေတာ့ တံခါး၀မွာ ထိုင္ေနတဲ့ အမ၀မ္းကြဲက “ ဟဲ့ ေမာင္ေလး နင္ ဘာေတြ ျဖစ္လာတာလည္း . . ေမေမေရ ေမာင္ေလး ေခါင္းမွာ ေသြးေတြနဲ႔ ” ဆိုျပီး ထ ေအာ္ေတာ့မွ အန္တီက သဘက္နဲ႔ ေခါင္းကို အုပ္ေပးျပီး ေဆးခန္းေျပးပါေလေရာ ။ ဒီလိုနဲ႔ပဲ အေမာင္ ကၽြႏု္ပ္ ေခါင္းမွာ ၆ ခ်က္ ခ်ဳပ္လိုက္ရျပန္ပါတယ္ ။

ေနာက္တခုက ၅ တန္းမွာပါ ။ ေမေမတို႔က ေမာ္လျမိဳင္ ေအာက္ေစ်းမွာဆိုင္ဖြင့္တဲ့သူေတြဆိုေတာ့ ေက်ာင္းပိတ္ရင္ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ေမာင္ႏွမေတြ ဆိုင္လိုက္သြားေလ့ရွိတယ္ ။ ျပီးေတာ့ တစ္ေနကုန္ ေစ်းမွာ ပတ္ျပီး လိုက္တမ္း ေျပးတမ္း ကစားႀကေလ့ရွိတယ္ ေမာင္ႏွမ ၀မ္းကြဲေတြ ။ တစ္ေန႔ေတာ့ ညေန ဆိုင္သိမ္းခါနီးအခ်ိန္ မမ နဲ႔ ကၽြန္ေတာ ္လုိက္တမ္းေျပးတမ္းကစားႀကေတာ့ မမက လုိက္ရသူပါ . . ဒီေတာ့ ကၽြန္ေတာ္က ေရွ႕ကေန ေျပးတာေပါ့ . . ေျပးရင္း နဲ႔ မမကို အေနာက္ ျပန္ လွည့္လွည့္ ႀကည့္တယ္ ။ အဲဒီအေနာက္ျပန္လွည့္ႀကည့္ခ်ိန္မွာ ေရွ႕နားမွာ ရပ္ထားတဲ့ ဆိုင္ကယ္ကို မျမင္ပဲ ဆိုင္ကယ္ေဒါက္ နဲ႔ ေျခေထာက္ ခ်ိတ္မိျပီး ေမွာက္ရက္ လဲက်သြားပါတယ္ ။ လဲက်တဲ့ အခါ ကၽြန္ေတာ္ ညဘက္ပဲ လက္ဖ၀ါး ေထာက္က်ျပီး ဘယ္ဘက္လက္က တံေတာင္းဆစ္နဲ႔ က်ပါတယ္ ။ ေစ်းရဲ႕ လမ္းေတြက ကြန္ဂရစ္ အျပည့္ခင္းထားေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္ ဘယ္လက္ တံေတာင္ဆစ္ က ေတာ္ေတာ္ နာသြားပါတယ္ ။ ဒါနဲ႔ မမက ကၽြန္ေတာ္ကို ထူျပီး မကစားေတာ့ဘူး ဆိုင္ျပန္မယ္ ဆိုျပီး ႏွစ္ေယာက္သား ဆိုင္ျပန္လာႀကတယ္ ။ ဆိုင္ေရာက္ေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္ တံေတာင္ ဆစ္က တျဖည္းျဖည္း ေယာင္လာျပီး အေကြး အဆန္႔ သိပ္လုပ္လုိ႔မရေတာ့ပါဘူး ။

ဒါနဲ႔ ေမေမက . . သား မင္းလက္ ဘာျဖစ္တာတုန္း ေယာင္ကိုင္းေနတယ္ပါလား ဆိုေတာ့မွာ . . သား လဲက်သြားလို႔ ေမေမ ဆိုျပီး ေျပာျပတယ္ ။ ဒါနဲ႔ ေမေမက ကၽြန္ေတာ္ကို ေခၚျပီး ေဆးခန္း သြားျပ ၊ ဓာတ္မွန္ ရိုက္ေတာ့မွ ဘယ္လက္ တံေတာင္ဆစ္ အဆစ္ေလး ထက္ျခမ္းပဲ့ထြက္သြားတာ ။ ဒါနဲ႔ ေဆးရုံတက္ျပီး ခြဲရေတာ့တာပဲ ။ ခြဲတဲ့အခါ အရိုးႏွစ္ျခမ္း ျပန္ဆက္ဖို႔ စတီးေခ်ာင္းေလး အထဲမွာ ခံျပီး ေတ့ ဆက္ရပါတယ္ ။ ျပီးေတာ့ စတီးေခ်ာင္းကို အထဲမွာပဲ ထားျပီး ျပန္ခ်ဳပ္ ေက်ာက္ပတ္တီ တစ္လေလာက္ကိုင္ထားရတယ္ ။ အရိုးဆက္သြားေတာ့မွ ေက်ာက္ပတ္တီးျဖည္ စတီးေခ်ာင္းေလး ျပန္ထုတ္ျပီး တခါ ျပန္ခ်ဳပ္ရပါတယ္ ။ ဒီလိုနဲ႔ပဲ ကၽြန္ေတာ္ ဘယ္လက္ တံေတာင္ဆစ္မွာ ကင္းေျခမ်ား ေျခရာေတြလို ခ်ဳပ္ရာ ၉ ခ်က္နဲ႔ အမာရြတ္ ရွိေနျပန္ပါေတာ့တယ္ ။ ကၽြန္ေတာ္ ဆိုတာ ငယ္ငယ္တည္္းက အဲဒီလုိ ဆိုးတဲ့ ေကာင္ေလး တစ္ေယာက္ေပါ့ဗ်ာ ။

ေနာက္တစ္ခုက ကၽြန္ေတာ္ဟာ ၂၀၀၁ ခုႏွစ္ ဇူလိုင္မွာ တကၠသုိလ္၀င္တန္း စာေမးပြဲကို ထူးထူးခၽြန္ခၽြန္ပဲ အဂၤလိပ္စာ ေမာ္ဒေရးရွင္း နဲ႔ ေအာင္ျမင္ခဲ့ပါတယ္ ။ ဒါေပမဲ့ အခုေတာ့ အဲဒီ အဂၤလိပ္စာ ေမာ္ဒေရးရွင္းနဲ႔ ေအာင္ခဲ့တဲ့ သူက အဂ္လိပ္လိုေျပာေနရတဲ့ ႏိုင္ငံကို မေမွ်ာ္လင့္ပဲ ေရာက္လာခဲ့ရျပီး Yes or No ႏွစ္လံုးတည္း နဲ႔ အဂၤလိပ္ႏိုင္ငံ တစ္ခုလံုးကို ပတ္ေနပါေႀကာင္း ေျပာရင္း ကၽြန္ေတာ္ ငယ္ငယ္က ဆိုးေပခဲ့တာေလးေတြကို အမွတ္တရ ျပန္ေတြးမိလိုက္ပါတယ္ဗ်ာ ။

အခုလို ကၽြန္ေတာ့္ကို တဂ္တဲ့ သူငယ္ခ်င္းလည္းျဖစ္ ဂ်ီးေတာ္လည္း ျဖစ္တဲ့ မိုးခါးကို ေက်းဇူးတင္ပါတယ္ ။ ျပီးေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ ဆက္တဂ္ခ်င္တဲ့ ဘေလာ့ သူငယ္ခ်င္းေမာင္ႏွမမ်ားျဖစ္ႀကတဲ့ ဂ်ယ္လီ ပစ္ပစ္ ၊ ယြန္း ၊ ျမတ္ပန္းႏြယ္ တို႔ကို ခင္မင္စြာနဲ႔ ေရးေပးပါဦးလို႔ တဂ္လိုက္ရပါတယ္ ခင္ဗ်ာ ။

ႏြယ္ . . .

ညဟာ ညအတိုင္း တိတ္တိတ္ေလး လင္းတယ္
ညဟာ ညမွန္း ေသခ်ာေႀကာင္း ျပဖို႔
အလင္းေရာင္ ေျဖာက္ျဖာက္နဲ႔ အေမွာင္ေတြ ႀကဲခ်တယ္
ညဟာ ညမွန္း သိေအာင္ ခေရေတြ ၀ုန္းဒိုင္းႀကဲ
တခါတေလ ႀကယ္အလင္းတစ္သိုက္ နဲ႔ တိမ္ညိဳေတြကို စီးခ်င္းထိုးတယ္ . . .

ညမွာ
မုတ္သုံ အလင္း တျဖက္ျဖက္ လင္းလို႔ လာေနျပီ
လ အလင္းဟာ အေမွာင္ထဲသို႔ ဆြဲေခၚျခင္းခံလုိက္ရတယ္
ေလေျပဟာ မာန္စိုင္းျပီ
ႏွင္းဆီရိုင္းကိုမွ ပန္လာသတဲ့ . . .
နကၡတ္ေတြ ၀ုန္းး ဒိုင္း ပစ္ခတ္
သင္းကြဲ လူတစ္ေယာက္ကိုမွ ေျခာက္လွန္႔ေနခဲ့တာလား
ညေနအိုအိုမွာ နတ္ဆိုးတို႔ ရိုင္းခ်င္တိုင္း ရိုင္းေနခဲ့ႀကျပီ ။

အေမွာင္အိုထဲက လူ
မလင္းတဲ့ မီးေတြနဲ႔ ရင္ဘတ္ထဲ ေတာက္ေလာက္ေနတယ္
အလြမ္းေတြ အံု႔ဆိုင္း ညႊတ္ဖြား
အလင္းမဲ့ လူသားတစ္ေယာက္
အာဒံရဲ႕ပန္းသီးကို မကိုက္ပဲ
ႏွလံုးသားကို အခမ္းနားဆံုး သၿဂိဳလ္ခံလိုက္ရတယ္
နာက်င္မႈဟာ ခြါသံတေျဖာင္းေျဖာင္းနဲ႔
သူ႔ဆီ ေျပး၀င္လာခဲ့ေပါ့ ။

အရာရာဟာ ေ၀ေ၀၀ါး၀ါး
အိပ္မက္ေတြ မခ်ိဳတဲ့ ေနာက္ေတာ့
မိုးႀကိဳးသြားေတြ တလဲ့လဲ့ထစ္ခ်ဳန္း
ရင္ဘတ္ထဲကို အမုန္းဓားသြားေတြ အဆံုးထိ ႏွစ္ျမဳပ္ပစ္ခဲ့တယ္
မ်က္လံုးကို စံုမွိတ္ ေခါင္းငိုက္စိုက္ရင္း
သူ႕ လက္ကေလးမွာ ေနာက္ဆံုး ကိုင္ထားခဲ့တာက
ႏြယ္ . . . . . . . ။


လင္းေခတ္ဒီႏို ( 18.1.12 ၊ 12း00 PM )

နထၳိ ကဗ်ာဆရာ

အခန္း ၁ ။ အခန္းခြဲ ၁၆ ။
မနက္ခင္း အာရုံ
အိပ္မႈန္စံုမႊား ဘုန္ႀကီးေက်ာင္းသား
ေအာ္ေနတာက
“ ဗ်ိဳးးး ေတာ္းးးး ဆြမ္းးးးးးးးးး ”
ႀကားလိုက္ရတဲ့ ေႀကးစည္သံ တစ္ခ်က္
ဒီလို အလြဲနံနက္ခင္းနဲ႔ ႏိုးထလာရ
ေျမာက္ဒဂုံ ၊ ၇ ၈ လမ္းဆံု ၊
ေဒၚဂြက္ ဗရာေႀကာ္ ၊ ခြါညိဳမ မုန္႔ဟင္းခါး
ခ်စ္စံ၀င္း 45 ၊ 92 ၊ ဖာလာ ၊ ဆစ္ကနဲ
အညာသား ကဖီး
ကၽြန္ေတာ့္အေရွ႕က က်စိမ့္
ႏုိ႔စိမ္း တစ္ေပါက္ ႏွစ္ေပါက္
ေဘးနားက သႀကားပလာတာစားရင္
ႏြားပလာတာ စားသလို ျဖစ္ေနမလား
ဒီမနက္ ၂၀၅ လိုင္းကား လူမေခ်ာင္ဘူး
အိတ္ကပ္ထဲက ၅၀ တန္
မိတ္အင္ ဘားမား
တိတ္ပ္ တစ္ခ်က္ ႏွစ္ခ်က္ေလာက္ ဆြဲစိထားတယ္
လြန္ခဲ့တဲ့ ၅ ႏွစ္
တ ခ်ိန္ တုန္း က
နထၳိ ကဗ်ာဆရာ ။

အခန္း ၂ ။ အခန္းခြဲ ၂၃ ။
အရာရာ Out of date ျဖစ္ေနတဲ့ ရန္ကုန္
Over date နဲ႔ အသားက်ေနတဲ့ ကဗ်ာဆရာ
ဖေရဇာ လမ္းေဘး ၃ ထည္ တစ္ေထာင္ ဂ်င္းပန္
သူ႔အတြက္ေတာ့ ေဂ်ာ္ရမ္းဒိုး ပဲ
R တံဆိပ္ေလးေတာင္ ပါလိုက္ေသးတယ္
ဘားလမ္း ၊ ျမစံပယ္ ကဖီး အေပၚထပ္
နံနက္ ၁၀ နာရီ တိတိ
ခ်ိန္းထားတဲ့ အတိုင္း ေနာက္က်တတ္တဲ့ နိယာမ
၁၁ နာရီ ၃၀ မွာ လူစံုတယ္
အခမ္းအနားမွဳး သူရႆ၀ါ အမွားး စကားေျပာႀကားတယ္
၁၁ နာရီ ၄၅ အစည္းအေ၀းစတယ္
၁၂ နာရီ တိတိ ေန႔လည္စာ ျပန္ဆင္းတယ္
ဒီလို အသင္းထဲ ၀င္ရင္ ဘာျဖစ္သြားမလဲ
ဥကၠဌ နာမည္က “ လူလိန္ ”
ဒါနဲ႔ပဲဲ အသင္းထဲ ၃ ႏွစ္ႀကာသြားခဲ့တယ္
တ ခ်ိန္ တုန္း က
နထၳိ ကဗ်ာဆရာ ။

အခန္း ၃ ။ အခန္းခြဲ ၁၉ ။
ျမကၽြန္းသာ ၊ တနဂၤေႏြ
ေႏြရာသီ နန္းေတာ္
လမ္းနီ မွတ္တိုင္
အစဥ္အလာကို မဖ်က္တဲဲ့ လူတစ္အုပ္
အစည္းအေ၀း ျပီးတိုင္း
လမ္းသလား တတ္တဲ့ ေျခေထာက္မ်ား
“ ဒိန္း ”
မ်က္၀န္းတစ္စံု ၊ သြားတက္
ေပါ့ေပါ့ပါးပါး ျပည္သူ တစ္ေယာက္ရဲ႕အျပံဳး
အနက္ေရာင္ ေက်ာပိုးအိတ္
ေႏြေခါင္ေခါင္ ရြာခ်တဲ့ မိုး
ခ်ားရဟတ္က မိုးမလံု ေလမလံု
ထီးတစ္ေခ်ာင္း လူႏွစ္ေယာက္
စကားလံုးေတြကို အဓိပၸါယ္ ေဖာ္ခဲ့ႀက
ဒီဇာတ္လမ္းက
ပထမေျမာက္ အသည္းတံခါးကို ဆြဲဖြင့္ျခင္းနဲ႔
ပထမေျမာက္ နာက်င္ျခင္းဆိုတာ ႀကိဳသိခဲ့မည္ ဆိုလွ်င္
တ ခ်ိန္ တုန္း က
နထၳိ ကဗ်ာဆရာ ။

အခန္း ၄ ။ အခန္းခြဲ ၁၁ ။
ေလယာဥ္ပ်ံဆိုတာ ေခါင္းနဲ႔ ထိုးတက္ျပီး
ေခါင္းနဲ႔ ထုိးဆင္း တဲ့ေကာင္
အဲဒါႀကီးကို ပထမဆံုး အႀကိမ္စီးျခင္း
တလွပ္လွပ္ တလွပ္လွပ္
ဒါနဲ႔ပဲ ကမာၻ အေရွ႕ျခမ္းကေန
အေနာက္ျခမ္းကို ေရာက္သြားခဲ့
ကယ္လီဖိုးနီးယား ၊ Termenal 6
Rest Room ဆိုတာ နားေနခန္း
Toilet ကိုလိုက္ရွာေနတဲ့သူတစ္ေယာက္အေႀကာင္း
တစ္ေန႔တာကို ေန႔နဲ႔ည မွား
ေနာက္တစ္ေန႔တာကို ညနဲ႔ ေန႔မွား
ဒီလိုနဲပဲ ေဟာ့ေဒါ့ဆိုတာ စားတတ္ခဲ့တယ္
နယူးေယာက္ဆိုတာ အေႀကြးေတြ ထူထပ္ေနတဲ့ေနရာ
ေရာမေရာက္ ေရာမလိုက်င့္္ရတာပဲ
ကမာၻသစ္လို႔ တင္စားေခၚေ၀ၚတဲ့ေနရာ
ခရက္ဒစ္အသစ္ေတြနဲ႔
အေႀကြးေတြလည္ပင္းနစ္ေနတဲ့သူ
မနက္ေစာေစာစီးစီး ေတြသမွ်လူကို
“ ဟိုင္းး ေဟာင္း အာ ယူး ”
ဒီလိုနဲ႔ . . .
ဒီလိုနဲ႔ . . . .
မ ေန႔ တစ္ ေန႔ က
နထၳိ ကဗ်ာဆရာ ။

လင္းေခတ္ဒီႏို ( 30.11.11 , 12:05 PM )

ေကာင္းကင္နဲ႔ လြန္ဆြဲတဲ့ သစ္ရြက္ေႀကြ . . . .

“ ေကာင္းေသာ ညေနခင္းေလးျဖစ္ပါေစ ”
ေကာင္းကင္ျဖဴေလးက ႏႈတ္ဆက္ေတာ့
ကိုယ့္ အလြမ္းျမိဳ႕ေလးေတာင္
ေနမ၀င္ပဲ ညနက္ခဲ့ရျပီး ။

ေကာင္းကင္ရန႔ံကို
ေမွ်ာ္လင့္ခဲ့တဲ့ သစ္ရြက္ေႀကြပါ
ဘ၀က သူ႔လက္ခုပ္ထဲမွာပဲ ။
ေဆာ့ကစားျပီး ခပ္ဖြဖြေလး
မႈတ္ထုတ္ခံလုိက္ရတယ္
. . . . . . . . . .
အမႈန္အမႊားေကာင္ပဲေလ
သူနဲ႔ ေ၀းရာ
ေျမျပင္ေပၚကို
တိုးတိတ္စြာ
လဲေလွ်ာင္းခဲ့ရေပါ့ ။

အိပ္မက္ေတြေတာင္
အႏုသုခုမ မဆန္ႏိုင္ေတာ့ဘူး
မိုးမလံု ေလမလံု ရင္ဘတ္နဲ႔
( ဒီ ) အလြမ္းဇာတ္ရုံႀကီးထဲမွာ
ကံႀကမၼာက
ဗ်တၱလို ပန္းဆက္ခိုင္းဦးမွာလား ။

ခေရညိဳေလးေရ
ကိုယ္ တိတ္ဆိတ္စြာ ေက်နပ္လိုက္ပါတယ္ ။

( ဒီလိုနဲ႔ပဲ )
သူရယ္ ကိုယ္ရယ္
မတူတဲ့ ညေတြထဲမွာ
အတၱကိုယ္စီေတြ လင္းပြင့္ခဲ့ႀကတယ္ ။

ေ၀းသြား . . .
တျဖည္းျဖည္း ေ၀းသြားေပါ့ . . .

သူမရွိတဲ့ ညေနခင္းေတြထဲမွာ
ကိုယ္ရယ္
ကဗ်ာရယ္
စကားလံုးမ်က္ရည္ေတြ ၀ဲလို႔ သည္းလို႔ပါပဲ ။

ကိုယ္ဟာ ေကာင္းကင္းကိုမွ လြန္ဆြဲမိတဲ့
...............
" သစ္ ရြက္ ေႀကြ "
...............

လင္းေခတ္ဒီႏို ( 28.10.11 ၊ 10း30 AM )

စိုးထိတ္ပါသည္ ဧရာ၀တီ

ကၽြန္ေတာ္ ဧရာ၀တီ ျမစ္ဆံုအတြက္ ေျပာခ်င္တာ အမ်ားႀကီးရွိပါတယ္ ။ ဒါေပမဲ့ ဒီကေန႔ ၂၃ ရက္ေန႔အတြက္ ဘေလာ္ဂါ ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ား တင္ထားႀကျပီး ျဖစ္တဲ့ ဧရာ၀တီအတြက္ ပို႔စ္ေတြကို လိုက္ဖတ္ျဖစ္ေတာ့ ကိုယ္ေျပာခ်င္တာ ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားကို သူတို႔ေတြ ေျပာထားႀကျပီး ျဖစ္ေနတယ္ ။ ဒါနဲ႔အခု ၂၃ ရက္ေန႔ ေန႔လည္ထိတိုင္ေအာင္ ကၽြန္ေတာ္ ဘာေရးရမွန္းကိုမသိခဲ့ဘူး ။ ဒါေႀကာင့္ သူတို႔နဲ႔ မတူပဲက်န္ခဲ့တဲ့ အခ်က္ အလက္ေတြကိုပဲ ကၽြန္ေတာ္ ေရးသင့္ေရးထိုက္ေလးေတြ အျဖစ္ စိတ္ထဲ ရွိတာေလးေတြေလာက္ပဲ ကၽြန္ေတာ္ ေရးလိုက္ပါမယ္ ။

ပထမဦးဆံုး ဧရာ၀တီ ျမစ္ဆံုဆည္ ကန္႔ကြက္ေရးအတြက္ ေရးမယ္ဆိုရင္ ကိုယ္ဘာလို႔ ကန္႔ကြက္တာလဲ ဘာေႀကာင့္ ကန္႔ကြက္တာလဲ ဆိုတာေလးေတာ့ ကိုယ့္ကိုယ္ကိုယ္ အရင္သိသင့္တယ္လို႔ ထင္ပါတယ္ ။ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္းေျပာသလိုပါပဲ အမ်ားေယာင္လုိ႔ လိုက္ေယာင္ အေမာင္ေတာင္မွန္း ေျမာက္မွန္း မသိရင္ေတာ့ မျဖစ္ေခ်ဘူး ။

ဒါေႀကာင့္ ဘာလို႔ကန္႔ကြက္ခ်င္တာလဲ ဘာေႀကာင့္ကန္႔ကြက္ခ်င္တာလည္း ဆိုတဲ့ေနရာမွာေတာ့ ကိုယ္ ကန္႔ကြက္မည့္ ကိစၥကို ေသေသခ်ာခ်ာ ေလ့လာ စူးစမ္းျပီးမွ ဘယ္အခ်က္ကို ဘယ္ေႀကာင္းအရင္းကို ကၽြန္ေတာ္တို႔ ကၽြန္မတို႔ မႏွစ္သက္လုိ႔ ကြန္႔ကြက္ပါတယ္ဆိုပီး အခ်က္က်က် ေထာက္ျပျပီးမွ ကန္႔ကြက္သင့္တယ္ လို႔ထင္ပါတယ္ ။

အရာရာတိုင္းမွာ တဖက္တည္းအျမင္နဲ႔ ေျပာဖို႔ မသင့္ဘူးလို႔ ကၽြန္ေတာ္ ထင္တယ္ ။ အခု ဧရာ၀တီီ ျမစ္ဆံုဆည္ ကိစၥမွာ အစိုးရဘက္ေရာ ျပည္သူေတြ ဘက္ကေရာ ႏွစ္ဖက္လံုး လိုအပ္ခ်က္ေတြ ရွိေနခဲ့ႀကပါတယ္ ။ အစိုးရဖက္ က ျမစ္ဆံုဆည္နဲ႔ ပက္သက္တဲ့ တိက်တဲ့ အခ်က္အလက္ေတြ ၊ ခိုင္မာတဲ့ အက်ိဳးအေႀကာင္းေတြ ၊ အက်ိဳးတူ ပူးေပါင္းေဆာင္ရြက္မႈမွာ သူ႔ဘက္ ကိုယ့္ဘက္ ရပိုင္ခြင့္ေတြ ၊ ေနာက္ျပီး ဒီ စီမံကိန္းေႀကာင့္ ျဖစ္ေပၚလာမည့္ သဘာ၀ ပတ္၀န္းက်င္ ဆိုးရြားလာႏိုင္မႈ ပမာဏ အေျခအေန ၊ စသည္ စသည့္ အခ်က္အလက္ေတြကို ပြင့္ပြင့္လင္းလင္း ထင္သာျမင္သာေအာင္ ႏိုင္ငံသားေတြကုိ ခ်မျပပဲ ၊ ေႀကျငာမႈ မရွိပဲ လုပ္ပိုင္ခြင့္ အာဏာ ဆိုတာ မ်ိဳးနဲ႔ လုပ္ေနတာဟာ ဆိုးရြားတဲ့ အခ်က္ပါပဲ ။ ဒီမိုကေရစီ ႏိုင္ငံတည္ေဆာက္လိုတယ္ဆိုရင္ေတာ့ ႏိုင္ငံေတာ္ စီမံကိန္းေတြကုိ ပြင့္လင္း ျမင္သာမႈရွိေအာင္ ျပည္သူေတြကို ခ်ျပဖို႔ လိုကို လိုအပ္ပါတယ္ ။ လွ်ိဳ၀ွက္သင့္တာထက္ ပိုလွ်ိဳ၀ွက္ျပီး လုပ္ေနတာေတြက ဒီမုိကေရစီ တည္ေဆာက္ေနတဲ့ ႏိုင္ငံတစ္ႏိုင္ငံမွာ မျဖစ္သင့္ မရွိသင့္ေတာ့တဲ့ လုပ္ေဆာင္ခ်က္ေတြ ျဖစ္တယ္ ။

ျပည္သူေတြဘက္ကလည္း ေျမွာက္ထိုးေပးလို႔ သူမ်ားေအာ္လို႔ လိုက္ေအာ္ေနမယ့္ အစား ျဖစ္ေနတဲ့ ျပႆနာကို ေသခ်ာ ေလ့လာရမယ္ ။ ပညာရွင္မဟုတ္ပဲ ဟိုေယာင္ေယာင္ ဒီေယာင္ေယာင္ သိသလိုလို တတ္သလိုလို လုပ္သူေတြရဲ႕ စကားထက္ တကယ္တတ္တဲ့ ပညာရွင္ေတြရဲ႕ စကားကိုသာ ယံုႀကည္သင့္တယ္ ။ ဥပမာ မိုးဇလ ပညာရွင္ ဦးထြန္းလြင္လို ပညာကို လက္ေတြ႕က်က် အသံုးခ်ေနတဲ သူေတြရဲ႕ စကားကို ယံုသင့္သလို ဟို၀ဘ္ဆိုဒ္ ဒီ၀က္ဆိုဒ္ေတြထဲက ဟိုဟာလိုလို ဒီဟာလိုလို ေျပာျပီး မိမိနာမည္မေဖာ္ျပရဲပဲ အမည္မေဖာ္လိုသူ ပညာရွင္တစ္ဦး ဆိုျပီး ေရးတဲ့ စာေတြကိုေတာ့ ျဖစ္ႏိုင္လား မျဖစ္ႏိုင္ဘူးလား ဆိုတာကိုေတာ့ ေသခ်ာ ေလ့လာသင့္တယ္ ။

ကၽြန္ေတာ့္ သေဘာအရဆိုရင္ေတာ့ အစိုးရအဖြဲ႕ရဲ႕ မွန္ကန္ စစ္မွန္ တိက်တဲ့ တိုင္းထြားခ်က္ေတြကို ျပည္သူေတြကို ပြင့္လင္းျမင္သာေအာင္ လုပ္ဖို႔ တိုက္တြန္းသင့္တယ္ အရင္ဆံုး ႀကိဳးစားသင့္တယ္ လို႔ထင္တယ္ ။ ေနာက္ျပီး အစိုးရ အဖြဲ႔နဲ႔ မပက္သက္တဲ့ သဘာ၀ ပတ္၀န္းက်င္ဆိုင္ရာ ပညာရွင္ေတြရွိခဲ့မယ္ဆိုရင္ ျပည္သူေတြရဲ႕ ေရွ႕ကို ထြက္ျပီး တကယ္ ျဖစ္ႏိုင္ေခ် တိုင္းထြာ ခ်က္ေတြကို ခ်ျပေပးသင့္တယ္လို႔ လည္းထင္ပါတယ္ ။

ေနာက္ျပီး ဒီေနရာမွာ တစ္ခ်က္ ေျပာခ်င္ပါေသးတယ္ ။ လွ်ပ္စစ္၀န္ႀကီး ဦးေဇာ္မင္း ကိစၥပါ ။ ဦးေဇာ္မင္း ေျပာသြားတဲ့ အထဲမွာ ေစ်းကြက္အရ ပိုလို႔ ေရာင္းစားတာေတြ ၊ တစ္ႏိုင္ငံလံုး မဂၢါ၀ပ္ ၁၅၀၀ မကုန္တာေတြ ကၽြန္ေတာ္ ထည့္မေျပာေတာ့ဘူး ။ ဒါေတြက ကေလးေတြေတာင္ ေတြးတတ္လို႔ပါ ။ ေျပာခ်င္တာက ဦးေဇာ္မင္း ေျပာသြားတဲ့ အထဲမွာ ဘယ္သူကန္႔ကြက္ ကန္႔ကြက္ ဂရုမစိုက္ပဲ ဆက္လုပ္ေဆာင္သြားမယ္လို႔ ေျပာသြားတဲ့ စကားတစ္ခြန္းကိုပါပဲ ။ ကၽြန္ေတာ္ ေမးခ်င္တာ ၀န္ႀကီးေျပာသြားတဲ့ အထဲမွာ ဘယ္သူေတြ ကန္႔ကြက္ ကန္႔ကြက္လို႔ ေျပာလိုက္တယ္ဆိုေတာ့ ၀န္ႀကီးတို႔ စီမံကိန္းကို ကန္႔ကြက္ေနတာ ႏိုင္ငံျခားတိုင္းတစ္ပါး သားေတြလား ၊ ႏိုင္ငံျခားျပည္ပ လုပ္ငန္းရွင္ေတြလား ၊ ႏိုင္ငံေတာ္ကို ေတာ္လွန္ပုန္ကန္ေနတဲ့ ေျမေအာက္ ေသာင္းက်န္းသူေတြလား ။

ဒီစီမံကိန္းကို ကန္႔ကြက္ေနတာက လက္ရွိအစိုးရ အဖြဲ႔ ကို တင္ေျမွာက္ထားပါတယ္ဆိုတဲ့ ျပည္သူေတြပါ ။ အစိုးရ အဖြဲ႕အေနနဲ႔ ျပည္သူေတြ တင္ေျမွာက္လုိ႔ ဒီအစိုးရအဖြဲ႕ ျဖစ္လာတာပါလို႔ လက္ခံထားတယ္ဆိုရင္ေတာ့ ၊ ျပည္သူေတြ ရဲ႕ ဆႏၵအစစ္အမွန္ကို အစိုးရ အေနနဲ႔ ဂရုတစိုက္ရွိကို ရွိရပါမယ္ ။ ျပည္သူေတြရဲ႕ ဆႏၵကို ဂရုမစိုက္ဘူး ဆိုရင္ေတာ့ ျပည္သူ တင္ေျမွာက္ထားတဲ့ အစိုးရ အစစ္အမွန္မွ ဟုတ္ပါရဲ႕လား ။

ေနာက္တစ္ခ်က္ ၀န္ႀကီး ဦးေဇာ္မင္းေျပာသြားတာပါပဲ “ ဧရာ၀တီ ေရာဂါဆန္္း “ လို႔သံုးႏႈန္းသြားပါတယ္ ။ ေရာဂါ ဆိုတာ မွန္ရင္ ကုသနိင္တဲ့ ေဆးနည္းလမ္းေတြ ရွိပါတယ္ ။ ၀န္ႀကီးေျပာသလို ျမစ္ဆံုအေရးဟာ ျပည္သူေတြရဲ႕ ေရာဂါဆန္း ဆိုတာမွန္ရင္ ၊ ဘယ္သူကန႔္ကြက္ ကန္႔ကြက္္ ဆက္လက္လုပ္ေဆာင္သြားမယ္ ဘယ္သူမွ ဂရုမစိုက္ဘူးဆိုတဲ အာဏာရွင္ဆန္ဆန္္ နာတာရွည္ေရာဂါသည္ေတြ ကိုေရာ နာမည္တပ္ အလြန္ေတာ္တဲ့၀န္ႀကီး ဘယ္လို အမည္ နာမ တပ္မွာပါလဲဲ ။ ျပည္သူေတြရဲ႕ ေရာဂါဆန္းက ျပည္သူကတင္ေျမွာက္ထားတဲ့ အစိုးရ အဖြဲ႕ရဲ႕ ျပည္သူ႔ဆႏၵကို ဂရုစိုက္ေျဖရွင္ေပးမႈ ျပည္သူ႕အေပၚ အေလးထားမႈ ျပည္သူ႔ ေတာင္းဆိုမႈကို လိုက္ေလွ်ာေပးရုံနဲ႔ ေပ်ာက္သြားနိင္ေပမဲ့ ၊ အာဏာရွင္ဆန္ဆန္ နာတာရွည္ေရာဂါသည္ေတြရဲ႕ ေရာဂါကိုေရာ ဘယ္လို အျမစ္ျပတ္ေအာင္ ကုနိင္မွာပါလဲ ။ ဒီပံုစံအတိုင္း ငါ့ျမင္း ငါစိုင္း စစ္ကိုင္းေရာက္ေရာက္ လုပ္ေနမယ္ဆိုရင္ေတာ့ ျပည္သူေတြရဲ႕ ေရာဂါဆန္းေတြက တစ္ခုမက တစ္ခုျပီး တစ္ခု ဆက္ ျဖစ္ေနဦးမွာပါပဲ ။


ဒါေႀကာင့္ ဧရာ၀တီ ျမစ္ဆံုဆည္ စီမံကိန္းကို ကၽြန္ေတာ္ ကန္႔ကြက္တဲ့ အေႀကာင္းအရင္းေတြကေတာ့

၁ ။ ။ စီမံကိန္းတည္ေဆာက္မည့္ တိုင္းထြာခ်က္ေတြ ပြင့္လင္းျမင္သာမႈ မရွိျခင္း
၂ ။ ။ ျပည္သူ႔ေတြရဲ႕ ဆႏၵကို ဂရုစိုက္ အေရးတယူ မရွိျခင္း
၃ ။ ။ သဘာ၀ပတ္၀န္းက်င္ ဆုတ္ယူလာႏိုင္မႈကို လစ္လ်ဴးေနျခင္း
၄ ။ ။ စစ္မွန္တိက်တဲ့ အခ်က္အလက္ေတြ ထုတ္ျပန္မႈ မရွိျခင္း
၅ ။ ။ ေဒသခံ ျပည္သူေတြအတြက္ အက်ိဳးရရွိႏိုင္မႈ နည္းျခင္း

ကၽြန္ေတာ္ သိသမွ် ဒီေလာက္နဲ႔တင္ ကန္႔ကြက္ဖို႔ လံုေလာက္ေနျပီ ျဖစ္လုိ႔ ကခ်င္ျပည္နယ္ ျမစ္ဆံုဆည္ စီမံကိန္းကို ကၽြန္ေတာ္

ကန္႔ကြက္ပါသည္

အမွန္ေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ေျပာခ်င္တာ ဒီထက္မ်ားပါေသးတယ္ ။ ဒါေပမဲ့ ဘေလာ္ဂါ ေမာင္ႏွမေတြ ေျပာတာေတြမွာ ကၽြန္ေတာ္ေျပာခ်င္တာေတြ ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားပါေနျပီးသားဆိုေတာ့ ကၽြန္ေတာ္စိတ္ထဲ ရွိတာေလးေတြ အနည္းအက်ဥ္းေလာက္ ကိုပဲ ထည့္ေရးခဲ့တာပါ ။ ကၽြန္ေတာ္တိ႔ု ခ်စ္ျမတ္ႏုိးတဲ့ ဧရာ၀တီျမစ္ႀကီး အစဥ္ တည္တံ့ပါေစလို႔ ဆုေတာင္ရင္း . . ။

ခင္မင္စြာျဖင့္
ဗညားရွိန္